بررسی رمانتیسم

بدون دیدگاه
سه شنبه - ۱ شهریور ۱۳۹۵

رمانتیسمبررسی رمانتیسم:

رمانتیسیسم را همان‌طور که از نامش پیداست، باید نوعی واکنش احساسی در برابر خردمحوری به‌شمار آورد. تمایلی به برجسته کردن خویشتن انسانی، گرایش به سوی خیال و رؤیا، به سوی گذشتهٔ تاریخی و به سوی سرزمین‌های ناشناخته.

 

 از دید انسان رمانتیک، جهان به دو دسته تقسیم می‌شود:

یکی دستهٔ خردگرا و دوم دستهٔ احساسات

 رمانتیسم در اصل، جنبشی هنری بود که در اواخر قرن هجدهم و نوزدهم در ادبیات،موسیقی و سپس هنرهای تجسمی، ابتدا در انگلستان و سپس آلمان، فرانسه و سراسر اروپا رشد کرد.

 این مکتب زاییدهٔ تمدن صنعتی و پیشرفت طبقه متوسط در سدهٔ نوزدهم می‌باشد. رمانتیکها به رؤیا و اندیشه خود بیش از هر انگیزه طبیعی و غیرطبیعی اهمیت می‌دادند و آنچه می‌نوشتند جلوه‌هایی از جهان نا شناخته اندیشه و پندار بود.

 خیال پردازان قرن ۱۹ توده را آنگونه که بودند تصور نمی‌کردند بلکه آنگونه که می‌خواستند باشد تجسم می‌ساختند؛ بنابراین رمانتیسم در برابر واقع‌گرایی بود.آنها برعکس کلاسیسیست‌ها به خرد نمی‌پرداختند، بلکه به فرمان احساس و اندیشه گوش می‌دادند.

 ژان ژاک روسو از مهمترین متفکرین رمانتیک می‌گوید: «در نهایت، عقل راهی را در پیش می‌گیرد که قلب حکم می‌کند».

رمانتیسم در نقاشی و مجسمه سازی:

در زمینه هنرهای تجسمی، رمانتیسیسم با کنار نهادن خطوط خشک و مضمون‌های باستانی کلاسیسیسم، حرکتی نو در طرح و رنگ به‌وجود آورد.

نقاشان جنبش رمانتیسم:

 اوژن دولاکروا

کاسپار داوید فریدریش

تئودور ژریکو

گرو

 فرانسیسکو گویا نابغه هنری عصر رومانتیسیسم در اسپانیا است.

 تئودور ژریکو خالق اثر مشهور کلک مدوسا با وجود عمر کوتاهش یکی از پیشگامان حرکت رمانتیسیسم است.

مجسمه سازان جنبش رمانتیسم :

داوید دانژه

باری

رمانتیسم در ادبیات:

ظهور این سبک در سال ۱۸۲۰ میلادی با نشر تفکرات «لامارتینی» رخ داد.

ادیبان رمانتیسم:

فرانسه: ویکتور هوگو (بنیانگذار)، ژان ژاک روسو، شاتوبریان، لامارتین، استاندال، الکساندر دوما.

انگلستان: ویلیام وردزورث، لرد بایرون، ویلیام بلیک، ساموئل تیلور کالریج.

آلمان: گوته، شیلر.

ایتالیا: مانتسونی و لئوپاردی.

اسپانیا: سوریلیا.

روسیه: پوشکین، لرمانتوف.

تیاتر رمانتیسم:

عدم رعایت وحدت های سه گانه ی ارسطویی

احساس گرایی

هنر رمانتیک متعلق به بوژوا است.

بیان زشتی و زیبایی شخصیت ها بدون در نظر گرفتن نتیجه اخلاقی آموزنده.

ابهام و شرح های طولانی و مفصل

الهام از آثار مسیحی قرون وسطی و افسانه ها

بهترین قالب داستان سرایی رمان است

موسیقی رمانتیسم:

موسیقی دوره رمانتیک به موسیقی دوره‌ای از موسیقی کلاسیک غربی گفته می‌شود که از اواخر قرن هجدهم میلادی آغاز گشت. این موسیقی با نهضت رمانتیک مربوط است. این سبک از نظر زمانی پس از دوره کلاسیک و تا حدی در تقابل با آن ظاهر شد.

موسیقی دانان سبک رمانتیک :

 ارنست هوفمان، بتهوون، شوپن، شوبرت، فلیکس مندلسون، روبرت شومان، فرانتس لیست، برامس، هکتور برلیوز، یوهان اشتراوس، آنتوان بروکنر، ریچارد واگنر و پیتر ایلیچ چایکوفسکی

اصول کلی رمانتیسیسم ها:

۱اهمیت دادن به فردیت و احساس هنرمند.

۲در این مکتب احساس به خاطر احساس و عاطفه به خاطر عاطفه اهمیت دارد.

۳عدم تبعیت از قوانین ثابت و پیروی از امیال ذهنی.

۴برتر شمردن عواطف انسانی و مسائل معنوی

۵استفاده از هنر به عنوان وسیله‌ای برای تحریک احساسات.

۶نمایش فضاهای خیال‌انگیز و اسرار آمیز و حالت غیرعادی آشفته و گاه جنون آمیز انسان‌ها.

۷نمایش هیجان طوفان و طبیعتی سرکش شیوه‌ای پر از حرکت و رنگ را می‌طلبد.

۸آزادی؛ بدین معنی که هنرمند هر بخشی از زندگی را که خواست می‌تواند آزادانه به تصویر بکشد.

۹رمانتیک‌ها با نوعی حالت عارفانه به زندگی می‌نگرند (کشف و شهود).

۱۰کوشش برای فرار از واقعیت که افراط رمانتیک‌ها در این اصل باعث پیدایش جنبش واقع‌گرایی شد.

 


نوشته شده توسط:زهرا حیدری - 29 مطلب
پرینت اشتراک گذاری در فیسبوک اشتراک گذاری در توییتر اشتراک گذاری در گوگل پلاس
بازدید: ۲۵۶
برچسب ها: